27-08-16

kaarsjes branden in de botanische tuin


Op een prachtige zomerdag ging ik met Britt, Lobke en Helene naar Leuven. Ik had gedacht dat we in een super mooi station zouden aankomen, maar blijkbaar staat het station dat ik in mijn hoofd had dus in Luik. Oeps. Het was toch nog een ontzettend leuke dag! Wat het station ontbrak aan schoonheid, maakte de kruidtuin zeker goed! We dwaalden lang rond tussen de plantjes, maakten veel foto's, aten met z'n allen van één cupcake met vier kaarsjes, en schreven wijze woorden op in blauwe boekjes. Ohja, en Britt leerde ons ook hoe we onze camera manueel moesten instellen. Op de foto hierboven is Britt ons uitleg aan het geven over diafragma en sluitertijd (blijkbaar met behulp van een plant?). Alle mooie met-groot-diafragma-getrokken foto's zijn dus dankzij Britt. Dankjewel Britt.



Hierboven zie je een voorbeeld van topfotografe Lobke in actie, met super-geblurde achtergrond. Daaronder enkele rode bloemetjes, en hieronder zie je Britt in de struiken klimmen om een foto van Lobke te kunnen maken vanuit net die perfecte hoek.



Helene met haar stukje wol rond haar nek (want waarom 10€ spenderen bij Urban Outfitters als je ook gewoon wol rond je nek kunt knopen, toch? Hihi), en Britt nog steeds in de struikjes. Als Lobke een topfotografe is, dan is Helene zeker een topmodel. Kijk nu naar die foto. Hoe mooi kan zij wel niet poseren?? 



Dan blijven alleen ik en Britt nog over. Wat zijn wij? Topblogsters? Laat het weten in de reacties ;) Oh, er komt trouwens ook nog een filmpje over Leuven, binnenkort. (Jaja, ik heb ook gezegd dat er nog duizenden posts over Utrecht kwamen, en die laten voorlopig nog op zich wachten, maar hé, het filmpje staat toch al online? Dat is toch al iets?) 



Wedden dat Lobke, Britt en Helene alledrie niet door hadden dat ik heb gefilmd? Schijnbaar heeft niemand dat ooit door, haha :)
BewarenBewaren

23-08-16

blader door mijn schetsboek


Of om het in iets hippere woorden te zeggen: ik maakte 'een sketchbook flip'. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in kunst en tijdens het procrastineren uren op Youtube doorbrengen, op zoek naar deze zogeheten 'sketchbook flips', klinkt dit bekend in de oren. Voor de anderen zal ik deze benaming even verklaren: een sketchbook flip is dus een video die je maakt, waarin je snel door je schetsboek bladert. Zo kun je snel een kijkje in iemand schetsboek wagen, af en toe een glimp opvangen van iets wat je interesseert, het beeld stopzetten en er zo uren over doen om een video van 2 minuten te bekijken. Omdat je bij elke pagina pauzeert. (Zeg nu niet dat ik de enige ben die dat doet, alsjeblieft)



Dit stilzetten breekt trouwens het hele idee achter de snelheid van de video (het concept van snel even een filmpje te bekijken, maar ook het idee dat niemand al je stiekeme gedachten leest, die vaak in de kantlijn van zo'n schetsboek verborgen zitten), maar bon. Regels zijn er om gebroken te worden, zeker?

Bekijk de video zoals hij hier in deze blogpost staat om mij in de waan te houden dat al mijn geheimen veilig zijn, of zet hem op full screen om al mijn geheimen te weten te komen. Jouw keuze. 

(En als je klaar bent, bekijk ook even deze twee sketchbook flips want ze zijn 'tig keer beter dan die van mij + geen ongemakkelijke handen die niet weten hoe ze in een schetsboek moeten bladeren en tegelijk datzelfde boek omhoog kunnen houden)

17-08-16

dit was Utrecht




Een filmpje met heel veel mooie plantjes, huisjes, en twee leuke meisjes.

13-08-16

verdwaald in Gent


Ik ging naar Gent. Zonder plan. Wat er dus gebeurde? Ik verdwaalde. Maar dat was oké, want als er geen plan is, dan kun je niet echt verdwalen, toch?

Met een vriendin ging ik deze maandag naar Gent. Oorspronkelijk hadden we maar 1 ding echt gepland: in Antwerpen Berchem de trein op stappen en in Gent Sint Pieters weer afstappen. Zo ver zijn we zelfs niet geraakt. We zaten op de trein en toen we het woordje 'Gent' hoorden omroepen, besloten we totaal impulsief in Gent Dampoort al af te stappen. We zetten onze tocht te voet verder. Naar waar? Dat wisten we eigenlijk niet. Toen we in een vrij bewoond deel van Gent aankwamen, besloten we op zoek te gaan naar mijn toekomstig kot. Per toeval kwamen we langs de straat waar een vriendin van haar binnenkort op kot gaat (nee, ik ga haar niet stalken hoor, haha, uhhhhmmm hangt er van af hoeveel andere vrienden ik maak), langs een appartement dat ik had bezocht op mijn kot jacht (dat echt perfect was, behalve dan dat het in een straat lag waar er nog meer halfnaakte vrouwen achter ramen stonden, dan er mensen binnen zaten in de kroeg tegenover het appartement), en kwamen we uiteindelijk aan bij mijn toekomstige school. Vanaf daar kende ik de weg naar mijn kot.


Daar aangekomen durfden we niet aan te bellen, dus bestudeerden we gewoon maar de namen op de deurbellen (twee Hanne's, en nog een paar jongensnamen). We vroegen ons af of er echt twee Hanne's woonden, of dat Hanne twee kamers had of dat er gewoon een extra deurbel was die zij had ingepalmd (of dat ze erg veel bezoek kreeg en misschien haar deurbel snel versleet, en dat ze er dus één op reserve had?)

Hierna trokken we verder naar de Korenmarkt, voor mij (toen nog) de enige andere bekende plaats in Gent. We hadden best wel honger, dus toen hielp Google maps ons naar een vegetarisch/veganistisch eetplekje, of beter gezegd wel drie, die we allemaal bezochten. Ook de dichtstbijzijnde Albert Heijn kreeg eenzelfde bezoek.


Na veel ronddwalen hebben we alle kringloopwinkels van Gent gezien, een heel weekplan uitgestippeld zodat ik de hele week lang op de juiste plek terecht kan om op markten op zoek te gaan naar tweedehands vondsten, huisdieren en biologische groenten. We vonden ook een graffitistraatje, waar we een groepsfoto maakten van een groepje meiden (die heel erg aan het strugglen waren met de selftimer ;) ). Waar herken ik dat van, hihi?

10-08-16

want we zitten allemaal in die bus


Deze blogpost gaat over iets wat ik heb geleerd. Ik heb geleerd om altijd nieuwsgierig te zijn. Om je curiositeit te laten winnen van je verlegenheid. Om te houden van de wereld en van alles te genieten, en om er nooit voor te zorgen dat iemand anders dat niet kan. Iedereen verdient geluk.

Ik hoorde ooit een liedje. De naam ben ik al kwijt sinds ik het per ongeluk van mijn iPod verwijderde, enkele jaren geleden. In het liedje vertelde de zanger over een droom die hij ooit had. In de droom zat hij in een bus vol mensen, allemaal onbekenden. Aan het einde van de busrit was er een crash. Niemand overleefde het. Hij vertelde dat deze droom zich maar bleef herhalen, tot hij iedereen op de bus had leren kennen, en ze stuk voor stuk aan elkaar had voorgesteld. Tot uiteindelijk iedereen elkaar kende, vlak voor het einde van de droom. Dat liedje heeft me echt geraakt. Want we zitten allemaal in die bus. 

Dan is er nog een liedje, waarvan ik de naam nog wel weet. Dreams, van Nuages. Een speech van filosoof Allan Watts op muziek geplaatst. Deze keer spreekt het voor zichzelf. Luister ernaar, alsjeblieft.

de illustratie hierboven is iets wat ik ooit op school heb gemaakt, ik vond hem wel bij dit artikel passen